درخواست گروه وابسته به سازمان ملل از ایران درباره پرونده زینب جلالیان
گروه کاری بازداشتهای خودسرانه سازمان ملل در پرونده حبس و شکنجه زینب جلالیان، فعال سیاسی کرد، رای به محکومیت جمهوری اسلامی داد. زینب ۳۴ ساله، تنها زندانی سیاسی زن محکوم به حبس ابد است و در حال حاضر در زندان «خوی» به سر میبرد.
این گروه کاری از معدود مکانیزمهای سازمان ملل است که به مانند دادگاه به شکایتها رسیدگی میکند و از دولتهای محکوم انتظار پاسخگویی دارد.
طبق رای صادره گروه کاری بازداشتهای خودسرانه سازمان ملل که در پی شکایت سازمانهای «عدالت برای ایران» و «جبران» [رِدرِس] صادر شده، جمهوری اسلامی موظف شده این زندانی را فورا آزاد و تمامی اقدامات را برای جبران خسارتی که او متحمل شده، انجام دهد. همچنین جمهوری اسلامی بایستی مسوولان نقض حقوق زینب را مورد پیگرد قانونی قرار دهد.
این گروه کاری در سال گذشته با جمهوری اسلامی در خصوص زینب مکاتباتی داشته اما حکومت ایران با وجود تمام تعهدات بینالمللیاش، پاسخگو نبوده و شرایط سخت زینب همچنان ادامه پیدا کرده است.
در ۸ سال گذشته، زینب حتی از یک روز مرخصی محروم بوده و شرایط جسمانی وخیم وی نیز تحت درمان قرار نگرفته است. سال گذشته مسوولان جمهوری اسلامی گفته بودند در صورتی با اعزام این زندانی به بیمارستان موافقت میکنند که یکی از اعضای خانوادهاش به عنوان گروگان نگه داشته شود. حال این شرط به «تسلیم» شدن او در مقابل اعتراف تلویزیونی تغییر پیدا کرده. شرطی که زینب زیر بار آن نرفته و میگوید نخواهد رفت. زینب در جریان این شکایت به سازمان ملل قرار دارد و «امید را همچنان در دل خود زنده نگه داشته است».
دنیز، خواهر زینب در گفتوگو با "ایران وایر" میگوید روحیه زینب خوب است و میداند چرا به زندان افتاده برای همین بنای «تسلیم» شدن ندارد. اگرچه فعلا شکنجههای جسمیاش متوقف شده و بدنی بیمار را برای او به جا گذاشته اما «شکنجههای روحی» برای «اعتراف تلویزیونی»، ادامه دارد: «زینب میگوید من هیچوقت تسلیم را قبول ندارم و برای تسلیم شدن به اینجا نیامدهام، اما حق دارم دکتر بروم».
زینب جلالیان اسفندماه سال ۱۳۸۶ توسط نیروهای امنیتی اداره اطلاعات کرمانشاه بازداشت شد. قاضی مرادی، رییس شعبه اول دادگاه انقلاب این استان در آذر ماه سال بعد، او را به اتهامهای «اقدام مسلحانه علیه جمهوری اسلامی، عضویت در پژاک، حمل و نگهداری سلاح غیرمجاز و تجهیزات نظامی» و همچنین «فعالیت تبلیغی به نفع گروههای مخالف نظام» به اعدام محکوم کرد. حکمی که در دادگاه تجدیدنظر به ریاست قای علیمحمد روشنی، عینا تایید شد و سپس با «عفو» آیتالله علی خامنهای این حکم به حبس ابد تغییر کرد.
اتهامهای زینب در حالی به عنوان «جرم» اعلام شد شد که به گفته خودش، او در هیچ فعالیت نظامی و مسلحانه شرکت نداشته و هیچوقت، خصوصا هنگام بازداشت، سلاحی به همراه نداشته است. زینب می گوید برای همکاری با حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) دستگیر و زندانی شد اما فعالیتهای او صرفا مدنی بوده و برای برابری جنسیتی قدم برمیداشته است. این اظهارات توسط دادگاه پذیرفته نشده است.
به گفته نزدیکان این زندانی سیاسی، او طی این مدت بارها مورد شکنجههای جسمی و روحی شدید قرار گرفت به طوریکه در زندان هر از گاهی دچار خونریزی داخلی میشود و درد بسیاری را تحمل میکند، چشماناش در اثر ابتلا به بیماری ناخنک قدرت دید دور را از دست داده و در معرض نابینایی قرار دارد، در عینحال ناراحتی کلیوی را نیز متحمل میشود. بیماریهایی که زندان و شکنجه بر بدن او تحمیل کرده است. زدن کابل به کف پا، بازجویی با چشمبند، دستبند و پابند، شلاق و تهدید به تجاوز تنها بخشی از این شکنجههاست. بر اساس این روایت ها، او هنگامی که در بازجویی مقابل تهدید به تجاوز جنسی اعتراض کرد، سرش را به جسمی سخت کوبیدند که موجب شکستگی پیشانیاش شد.
دنیز میگوید با وجود چنین شرایط سختی که زینب متحمل میشود، وکیل و خانوادهاش نمیتوانند در مورد او اطلاعرسانی کنند و مدام با تهدیدات امنیتی روبهرو میشوند. او تا به حال چندین وکیل داشته که یا تهدید شدهاند یا بازداشت. همانطور که خانوادهاش گاهی که خبری درباره این زندانی سیاسی منتشر میشود، احضار میشوند تا مشخص شود چه کسی اطلاعرسانی انجام داده است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر